Opadłem z sił. Czasem człowiek dochodzi do takiego momentu, w którym potrafi już tylko patrzeć przed siebie pustym wzrokiem. Jak po wyczerpującym biegu. Wolałbym jednak zamiast siedzenia w dusznym pokoju przycupnąć na schodku przy galerii handlowej przy Dworcu Centralnym. Dziś jest dobry czas na odpoczynek. Dziś mógłbym pozwolić sobie na ten luksus zamknięcia powiek i rozkoszowania się dzwiękam warszawskiej nocy. Nie widać stąd Dworca Pocztowego w Alejach Jerozolimskich. Ale to nic. Nie widać byłoby go nawet gdybym poszedł na skrzyżowanie z ul. Żelazną. Po prostu już go tu nie ma. Mimo wszystko zamknąłbym oczy i przebiłbym z myślami do chwili, gdy Chrobry miecza dobył i odebrał, co nasze. Właśnie dziś. Może wyczułbym podążającą za chłopcami z oddziału „Panterkę’. Służyła w Chrobrym II. Pamiętam, z jakim przejęciem opowiadała o zdobyciu przez zgrupowanie Dworca Pocztowego. Jakby opowiadała o tym, jak legion aniołów zstąpił na Ziemię i przegonił Niemców. Zresztą tak było. Byli jak karząca ręka samego Pana Boga. I odebrali dworzec.

Nie tylko oni. Warszawa krzepnie. Morale wspaniałe! Mkotów po dramatycznym starcie wreszcie zaczyna stabilizować teatr swoich działań. Utrzymują zdobycze i powiększają obszar wolnej Rzeczypospolitej. Na północy zawiązuje się Republika Żoliborska. Wracający z Kampinosu żołnierze stoczywszy bój z germańcami przebili się do Placu Wilsona. Na Woli roztańczyła się „Zośka”. Chłopcy z Kedywu trzymają cmentarze, a dziś przypałętały się dwie pantery. Mamy więc już czołgi. Wolna Warszawa powoli zaczyna osiągać swój największy obszar, jaki uda się zdobyć podczas całego Powstania. Nawet na Ochocie oddziały powstańcze przeprowadziły działania zaczepne roznosząc niemiecką kolumnę pojazdów. Cieniem kładzie się fakt, że właśnie na Ochocie wylądowała dziś ruska ekipa renegata Kamieńskiego. RONA. Przygotowują się do pacyfikacji dzielnicy, co doprowadzi do nieprawdopodobnych masakr. Miasto pokrywa gęsta sieć barykad. Zaczyna się cisza przed burzą. 

Już niebawem zacznie się odwet tej dziczy. Za to, że Warszawa ośmieliła się rzucić wyzwanie dwóm potęgom, za to, że pragnienie wolności było silniejsze niż strach przed śmiercią, za to wszystko zapłacimy cenę najwyższą. Już niebawem. Ale teraz cichutko. Po zdobyciu Osgiliath Boromir powiedział do brata Faramira „Today my little brother, life is beautiful!”. To prawda. Dziś można odetchnąć pełną piersią.

"Ziutek" Szczepański opowiedział dziś jedną z najbardziej znanych historii o Parasolu , "Pałacych Michla", ach ten "Ziutek".

Chwila odpoczynku

Ruszyły!! Małe zwitki papieru w dłoniach trzymają jak najświętszą relikwię. Dobra nowina rozchodzi się z szybkością błyskawicy. Umęczone nogi świętych kobiet niosą ją od drzwi do drzwi. Dziś nie będzie mazania krwią odźwierzy domów. Dziś czerwone złoto zrosi obficie ukchane ulice. Anioł śmierci zbierze swoje żniwo w obfitości. Ale kto by się teraz przejmował jakąś śmiercią. Wolność już przycupnęła na skraju chodnika. Siedzę i ja. Kreślę jakieś dyrdymały w zeszyciku i ne mogę się oprzeć wrażeniu, że za chwilę żołądek wyskoczy mi na zewnątrz. To wisi w powietrzu, przenika powietrze, dostaje się z nim do płuc, które gorącą jak lawa wpompują to w najdrobniejszy zakamarek ciała. Nie można już zatrzymać puszczonej w ruch maszyny. Wici poszły w Miasto. Nie mogę wysiedzieć przy kawiarnianym stoliku. Odchodzę chodnikiem w kierunku Nowego Światu. Mijam Plac Napoleona. Dziś już Poczta Główna to tylko wspomnienie. Gmach Prudentialu straszy pustymi oknami. Obok mnie jakiś człowiek stojący na przystanku autobusowym przygląda się tępo kamienicy naprzeciwko. Nie wie biedak, że właśnie tam wrze teraz jak w ulu. Chłopcy czyszczą broń, zakładają opaski. Ci z gołymi rękami błagają w duchu Najwyższego, aby zamiast deszczu zesłał ukochaną "Błyskawicę". Jeszcze chwilkę i otworzą się na oścież bramy wolności. Jeszcze momencik. Przecież gwiazdy w sierpniu spadają.

Mija mnie grupa angielskich turystów. Nie wiedzą. Dla nich five o’clock nie oznacza wymarzonej od lat godziny powstania z kolan. Boże, czy oni wszyscy są ślepi? Przecież ciśnienie rozsadzające płuca jest tak duże, że nawet w Nowym Jorku powinni odczuć jego skutki! Jak można spokojnie jeść kebaba, kiedy tu nawet ślinę trudno przełykać!? Słyszałem jak mówiłi o tym niezwykłym podnieceniu. Że to nie strach tylko taka ogromna potrzeba działania. „Ziutek” Szczepański jest jednak mistrzem świata:

Dziś idę walczyć - Mamo

Dziś idę walczyć - Mamo ,
Może nie wrócę więcej ,
Może mi przyjdzie polec tak samo
Jak tyle , tyle tysięcy
Poległo polskich żołnierzy
Za wolność naszą i sprawę .
ja w Polskę , mamo , tak strasznie wierzę
I w świętość waszej sprawy .

Dziś idę walczyć - Mamo kochana ,
Nie płacz , nie trzeba , ciesz się jak ja ,
Serce mam w piersi rozkołatane
Serce mi dziś tak cudownie gra .

To jest tak strasznie dobrze mieć stena w ręku
I śmiać się śmierci prosto w twarz
A potem zwierzyć - i prać - bez lęku
Za kraj ! Za honor nasz!

Idę walczyć - Mamo...

Poszli. Niektórzy za wcześnie. „Marek Świda” rozpoczął Powstanie Warszawskie. Piłem kawę po południowej uroczystej zmianie warty. O 13.50 odłożyłem pustą filiżanke. Właśnie wtedy jego oddział zmierzając na koncentrację nadział się na niemiecki patrol. Chwila konsternacji, germańscy podejmują najgłupszą decyzję w ich życiu, postanawiają interweniować. Efekt? Chłopaki roznoszą ich „na butach”. Śpiewali o tym wczoraj na Plcu Krasińskich podczas wieczornego koncertu. Zdzisław SIerpiński ps „Marek Świda” na ul. Krasińskiego z chłopakami zaczął bój. I wygrał. Tyle, że niemcy złapali o co chodzi. Wzmocniono pozycje, obsadzono mosty. Efekt zaskoczenia przepadł.

 Miotałem się straszliwie. Nie mogłem znaleźć sobie miejsca. Godzina „W" tuż tuż. W tym czasie na Woli w fabryczce tytoniu moja ukochana „Zośka” przybiera na sile. Oj zniosą chłopaki dzisiaj germańską swołocz. U nich w sumie też za wcześnie posypały się strzały. To nic. Przecież to jeszcze piętnaście minut. Wreszcie dopadam przejścia podziemnego na skrzyżowaniu Marszałkowskiej i Alei Jerozolimskich. Przy wejściu do metra ktoś ze zniczy ustawił kotwicę. Zakładam opaskę na ramię. Przygotowuję aparat. Serce skacze mi do gardła.

Poszli!!

I wtedy zagrzmiał grom! Syreny, klaksony samochodowe, świat stanął na minutę w miejscu, jakby wziął głęboki oddech. Ale mi już zawirowało w głowie. Poprzez tłum widziałem Ich, wybiegających z bram, ruszających wzdłuż ścian, pochylonych i skupionych, padających pod gradem nieprzyjaznych kul. Nigdy tego nie zapomnę. Jakby te 63 lata, które upłynęły od tej chwili to tylko kliknięcie migawki aparatu. Warszawa zakwitła na bialoczerwono. I tylko kule przecinają powietrze i tylko w sercu gra ta melodia, która przywiedzie niektórych do bram niebios, a większości wyciśnie łzy wolności. Melodia grana szczękiem zamka karabinu…

 Godzina W

Powstanie Warszawskie rozpoczęło się. Dwa tysiące poległych pierwszego dnia walki to cena za radość jaka rozpierała tych, co przetrwali do wieczora. Z batalionu „Jeleń” szturmującego koszary policji przeżyo tylko kilku chłopaków. Śmiertelnie ranna Syrenka „Krahelska” umrze następnego dnia. „Zośka” przywdzieje panterkowy srój, z którym nie rozstanie się już do końca.

Bitwa o Polskę rozpoczęta!

Zawładnęła mną bez reszty. Nie dlatego, że okrutny los pastwiący się nad nią z pasją sadysty pozostawił na Jej ciele miliony blizn krzyczących do sumienia świata tak głośno, że tylko głuchy, ślepy albo głupi przeoczyłby ich ślad. Nie dlatego, że po operacji plastycznej, która zamiast upiększyć z ledwością przykryła ślady wilczych kłów Ona wygląda jeszcze piękniej i majestatycznej. Nie dlatego, że kolorowe wisiorki nocnych świateł coraz bardziej upodabniają Ją do Jej europejskich koleżanek. Nie dlatego. Zakochałem się w Niej dzięki jej Dzieciom. To jest jak droga do serca przez żołądek, gdzie królewska strawa z każdym kęsem roztapiała moje serce jak lód. Karmiłem się nią już od czasów podstawówki. Szefem kuchni był nie kto inny jak niemłody już Pan w okularach, żołnierz Armii Krajowej o pseudonimie „Teofil”, czyli Władysław Bartoszewski. W swej czarodziejskiej kuchni przygotował jeszcze w czasach czerwonych psów znakomite danie główne „Dni walczącej Stolicy”, z którego jasno wynikało, że kłamstwa na temat tej Bitwy o Polskę zaczynają zdychać razem z tymi, którzy je głoszą. Nie wiedziałem jeszcze wtedy, że tak naprawdę Powstanie swe należne miejsce odzyska dopiero wtedy, gdy na warszawskim stolcu zasiądzie wreszcie nie żaden prezio, ale Prezydent Lech Kaczyński. Rozmach, jaki przybrały obchody pierwszosierpniowe zawdzięczać można właśnie Jemu. Ale to już inna historia. Na razie rozsmakowywałem się w bartoszewszczyźnie. Nie było to moje pierwsze spotkanie z kuchnią warszawską. Te zaliczyłem trzy lata wcześniej, w ’87, za sprawą trylogii Liskowackiego „My z Marymontu”, „Z zielonych ulic na barykadę”, „ Wracamy do domu”. Opowieści o młodych warszawiakach, którzy przeżyli horror germańskiej okupacj, włączali się w akcje Małego Sabotażu i w końcu odnaleźli finał swej walki na barykadach powstańczych były jak grom, który spalił mnie doszczętnie. Nigdy nie zapomnę setki razy czytanych fragmentów o pierwszym szturmie na pozycje niemieckie ledwie z belgijską FN-ką z trzema pestkami w magazynku, o opisie krwawej jatki jaką był szturm oddziałów żoliborskich i staromiejskich na Dworzec Gdański czy wreszcie obrazu wymarszu Wojsk Polskich z Warszawy po upadku Powstania. Wtedy właśnie padła komenda „Równaj krok”, poszedł śpiew od czoła. Gruchnął o bruk marszowy krok, a niemcy tylko rozdziawili kopary i dziwili się, że takim gówniarzom nie mogli dać rady przez dwa miesiące. Nie mogli, bo Ci Gówniarze to były Warszawskie Dzieci, żołnierze, którzy najlichszą cegłę z ukochanego bruku cenili bardziej niż swoje życie. Nie mogli, bo przyszło im walczyć z Armią Krajową.

Byłem już kupiony. Nie mogłem nie zakochać się w Niej patrząc na Jej Dzieci, poznając ich losy coraz dokładniej. Stawali się dla mnie coraz ważniejsi. Ci wciąż żyjący i Ci, którzy złożyli głowę na warszawskiej ulicy. Będzie to więc opowieść o Nich, Nich najdzielniejszych z dzielnych, o ich wielkim poświęceniu, szaleństwie w walce i wielkiemu umiłowaniu wolności. Wielka polityka to tylko tło do historii historii Tych, którym przyszło jechać tramwajem na wojne. Zacznie się już niebawem, w rytmie bębnów Lao Che i meldunku doborowych batalionów gotowych do boju.

„-Batalion Zośka oi?

-Oi!

-Batalion Pięść oi?

-Oi!

-Batalion Miotła oi?

-Oi! Czata 49! Parasol!”

Dzieci, co z butelkami szły na czołgi…

Po raz pierwszy samolot zatoczył łuk z prawej strony. Wynik? Pojawiające się właśnie pod stopami Miasto mignęło mi tylko przez okienka pomiędzy rzędem siedzeń obok. Szkoda, uwielbiam widok Warszawy z lotu ptaka. Jawi mi się wtedy jako oaza widziana z daleka, do której bram się właśnie zbliżałem, która już niebawem ponownie otworzy przede mną swoje podwoje.

Oswajam się z jej ulicami coraz bardziej. Teraz już nie zaskakuje mnie swoim czarem tak, jak za pierwszym razem, rok temu. Teraz witam się z Nią, z jej znajomym brukiem, z zaułkami I zielenią parków jak z dawno niewidzianą Przyjaciółką, za którą tęskni się już milisekundę po tym, gdy koła unoszącego mnie samolotu oderwą się od pasa startowego. Teraz ten czar to nie zaskoczenie, ale oczekiwana słodycz zawsze niezwykłego spotkania. To już nie jest etap rozbieganych spojrzeń omiatających cegły jej murów, są za to długie, świadome pociągnięcia dłonią pieszczące każdy detal Jej ciała wtórujący cichemu szeptowi „Witaj ponownie, wróciłem”. Taka jest różnica pomiędzy zakochanem, a miłością, wciąż odkrywanie, wciąż emocje, ale rytm spokojnieje. Czujesz serce bijące mocno, ale równo i spokojnie. Siadasz na murach Barbakanu, zamykasz oczy i czujesz jak pulsuje życie w kamieniu. I już wiesz, że jesteś wreszcie w Domu.

Aresztowali go dokładnie w pierwszą rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego.Jeden z najlepszych oficerów i dowódców Powstania. To pod jego rozkazami walczyło najsłynniejsze zgrupowanie złożone w większości z harcerskich batalonów, w tym "Zośki". Płk Jan "Radosław" Mazurkiewicz. Podjął rozmowy z UB. Dostał gwarancje. On utworzy komisje likwidacyjną,a oni zostawią chłopców w spokoju. Przed Komisją Likwidacyjną stanęło około 60 tysiecy żołnierzy AK, którzy pragnęli jednego, zasypiać spokojnie u bokoów swych żon, bez strachu, że bezpieczniackie ciury nie wyważą drzwi o piatej nad ranem. Uwirzył im. Przekonywał swych żołnierzy jak ojciec. A oni słuchali. Jan "Anoda" Rodowicz, żołnierz "Zośki" też posłuchal. Potem sam przekonywał do tego  pozostałych w konspiracji przyjacół. Ale ubeckie jest gówno warte. Trzy lata później. bezpieczniackie psy wykorzystają informacje bedące w posiadaniu Komisji. Zaczyna sie "dance macabre".

Wiadomość przyszła nagle, 24 grudnia 1948 roku, kiedy wiekszość z nich zajęta była przygotowaniem do wigilii. Za parę godzin mieli usiąść do wspólnego stołu. Ale tego wieczoru nawet świąteczny karp miał smak trocin. UB aresztowało "Anodę". Nie pomogły zapewnienia najbliższych, że to pewnie pomyłka, że wszystko się wyjaśni. Trzy lata amnestii i iluzji pokoju runęło jak domek z kart. Oni, żołnierze wyklęci wiedzieli jedno, juz po nich idą. 

To właśnie dziś, tyle że 58 lat temu zapukali do jego drzwi. Zapukali, czy weszli z drzwiami na butach?? Torturowany i bity stał się jedną z pierwszych ofiar stalinowskiego terroru. Psy z ubecji  zamordowały go podczas śledztwa 7 stycznia 1949 roku.Jego zbrodnią była przynależność do Armii Krajowej. Po nim do więzień trafiło jeszcze około dwóch milionów Polaków. Wydano około 5 tysięcy wyroków śmierci, z czego wykonano ponad połowę. Bilans jest jednak jeszcze wyższy. W latach 1944 - 56  straconych w egzekucjach, zmarłych w i zamordowanych więzieniach zostało 20,5 tysiąca ludzi. Pawie 6 milionów wpisano n aliste pod tytułem "element przestępczy i podejrzany". Co to oznacza? Ano tyle, że co trzeci dorosły Polak był inwigilowany przez UB !!!!

Wśród stalinowskich prokuratorów sądowych wysyłających na śmierć chłopców z AK był tefan Michnik, brat Adasia Michnika, naczelnego redaktora "gazety wyborczej". Ten zbrodniarz drepcze dzis po szwedzkich chodnikach otrzymując z Kraju wysoką emeryture wojskową. Z Kraju, którego był katem !!

No comments. Wszystkim życzę pogodnych Świąt Bożego Narodzenia, opieki Bożej i spełnienia marzeń. Niech w Waszych sercach nie zabraknie ciepła dla tych, których aresztowano o świcie, dla Przyjaciół, dla "Anody". Czuwaj!

Gdzies po cichu bardzo w to wierzylem. I spelnilo sie marzenie. Whatfor wygral konkurs na scenariusz do filmu fabularnego o Powstaiu Warszawskim!!!! Bedzie polski film o Powstaniu. Wielka produkcja przycmiewajaca z pewnoscia rozmachem "Ogniem i Mieczem"!  Dzieki Tomek! Wiem, ze ten film nie bedzie spieprzony przez political correctness dzieki Tobie! Gratuluje jeszcze raz! Tonaprawde ukoronowanie Twojej ciezkiej pracy nad popularyzacja pamieci o Powstaniu Warszawskim!! Czekam z niecierpliwoscia! Jeszcze tylko 2 - 3 lata!!

Przypominam, ze link do strony Whatfora znajduje sie na dole listy w mojej linkowni!!

Przeglądałem dziś swoje zdjęcia z Warszawy. Klatka po klatce, wspomnienie po wspomnieniu. Błysk za błyskiem. I nagle trafiłem. Nie szukałem specjalnie. Po prostu ”wpadł mi w oczy”. Pokrowiec na hełm Słonia! Pokrowiec por. Jerzego Gawina! Nie mógłbym go nie umieścić w moim blogu. To takie… niesamowite, te wszystkie momenty, które przypominają mi się teraz. Śmieciarka przy Okopowej, Wilanowska 1 i to miejsce, w którym poległ. Kawałek plamistego materiału. Relikwia.

Decyzja podjeta! Nie bede wiecej pisal tego bloga. Kontynuowanie go w takiej formi jak to sie zapowiada byloby rozmyciem idei jego istnienia. Nowe wpisy dotycza mimo wszystko troche innych wydarzen. To blog  o Powstaniu Warszawskim. Jedyne wiec notki jakie sie tu jeszcze pojawia beda tez dotyczyc Powstania. Spotkamy sie tu znow za rok 1 sierpnia. Przez dziesiec dni bede uaktualnial wpisy, do momentu, w ktorym zaczalem pisac go w tym roku. Tak powstanie zamkniety cykl. Umieszcze go wtedy chronologicznie na stronie internetowej. Rzeczy wazne dotyczace samego Powstania bede zamieszczal tu, na tym blogu. Jednak juz nie z tak duza czestotliwoscia jak do tej pory.

Nie bede konczyl pisania wogole. Po prostu otworze nowego bloga:) Te wpisy, ktore nie dotycza bezposrednio Powstania, ale zostaly juz tu wklejone niech pozostana. Nowe pojawia sie na nowym blogu, a link do niego podam jak tylko zaistnieje. Spotkamy sie tam znow, opowiem Wam o tych wszystkich rzeczach, ktore stanowia tlo do wydarzen warszawskich, okupacje, dzialalnosc Grup Szturmowych i losy moich Przyjaciol jescze przed Powstaniem. Bedziemy dalej kontynuowac opowiesxc o najdzielniejszych Synach Narodu Polskiego. O kazdej nowej notce na tej stronie poinformuje na nowym blogu.

Do zobaczenia na moim nowym blogu.


Czuwaj!!

slowin

Kiedy konczy się pamiec a zaczyna nienawiść?? Pisałem już nie raz, ze niemcow nienawidze. Z całego serca. Pisałem tez, ze wrogowie mogą się pogodzic, ale ich dzieci nigdy. To prawda. Nie sadze, żeby przepasc miedzy naszymi narodami zostala kiedykolwiek zasypana. Faktem jest, ze dzieci nie mogą odpowiadac za zbrodnie swych rodzicow i dziadkow. Faktem jest jednak tez to, ze należący do narodu przejmuja jego spuściznę, to co go ukształtowało, wszystkie chwile wzniosle i wszystkie momenty upodlenia. Czy jestem stronniczy?? Tak jestem. Czy można potepiac ojca o stronniczośc kiedy zada kary dla mordercy swojego dziecka? Mój syn będzie wiedział, kto na nas napadl w 1939, pozna smak zdrady ze strony przyjaciol, zapisze w pamieci bohaterskie Powstanie Warszawskie. Dowie się o lotnikach, czerwonych makach spod Monte Cassino, śniegu Narwiku i piaskach Tobruku. O Grunwaldzie i Wiedniu tez. I tak jak on, o tych wszystkich wydarzeniach dowiedza się tysiące polskich dzieci na calym swiecie.

Wychowanie wynosi się z domu. Mnie, podobnie jak wielu innych ukształtowała Mama. Mój ojciec był za maly żeby walczyc w szeregach Armii Krajowej, ale mój dziadek nie. Mieszkali na Wileńszczyźnie. Ojciec, wszędobylski dziewięciolatek wypatrzyl kryjówkę ruskiej partyzantki rabującej polskich chłopów. Powiedział dziadkowi. Ruscy odeszli do krainy, gdzie spotkali się zapewne duchem Lenina,albo innego czerwonego bozka. Na rodzine Ojca zapadl wyrok śmierci. Musieli uciekac.
Opowiadal jak już w pociągu, który wiozl ich jak Pawlakow i Karguli na ziemie odzyskane jechal z nimi człowiek, który pozniej okazal sie kapitanem AK. Ujawnil się w momencie, gdy na postoju dwóch ruskich sołdatów chcialo zgwałcić siedzaca obok mloda nauczycielke. Mezczyzna wyjal gnata i zastrzelil jednego jak psa, drugi uciekl. Wtedy dowiedzieli się ze jest oficerem AK, uciekl w chwile pozniej. Zbiegla się czerwona swolocz. Na szczescie nadszedł mlody oficer sowiecki. Zapoznal się z sytuacja, rozgonil sołdatów, a drugiego amatora gwałtu kazal rozstrzelac bez sadu. Moj Ojciec to widzial. Nienawidzil niemcow i czerwonych.

Matka uczyla mnie Hymnu Polskiego, modlitw, wiersza ‘Kto ty jestes?’. Jak tysiące innych polskich Matek. W taich warunkach kształtowały się charaktery moich Przyjaciol z Powstania Warszawskiego. Patriotyzm, a nie antysemityzm ssali z mlekiem Matki. Zupełnie naturalna droga od sabotażu, poprzez walke do zwycięstwa możliwa była dzieki temu, ze domy rodzinne były oaza polskości.

Spotkałem ich dwa razy. Siedziałem na stopniach pomnika Powstania Warszawskiego. Nadeszli od ul. Miodowej. Amerykanin z zona Polka i wyrośnięty nastolatek, jak asie pozniej okazalo chłopak z Hawajow. Obok nich dreptal starszy pan. Tego dnia byłem w trakcie mojej międzynarodowej misji, polegającej na tym, ze postanowiłem każdemu obcokrajowcowi spotkanemu pod pomnikiem wyjaśniać istote Powstania i pokazac wlaz do kanałów, którymi wydostali siw ze Starowki jej obroncy. Jednak ci ludzie nie potrzebowali pomocy. Opowiesc prowadzil starszy pan. Nazajutrz spotkałem ich w kanale. W jego krótkiej rekonstrukcji w piwnicach Muzeum Powstania Warszawskiego. Zgubiłem ich w tym trzydziestometrowym kanale. Spotkaliśmy się na wiezy widokowej. Rozmawiałem chwile z Amerykanami, którzy byli pod wielkim wrazeniem tego co widzieli. Wtedy spojrzałem na pana, który im towarzyszyl. Stal z boku. Nie wiedziałem, jak zaczac rozmowe. Wyszlo jakos tak niezręcznie, ale już po chwili dyskutowaliśmy dyskutowaliśmy najlepsze. Był Żołnierzem Batalionu „Gozdawa”, bral udzial w walkach o Stare Miasto. Uslyszalem od niego ‘ Wy, mlodzi pewnie inaczej osbieracie Powstanie, dla was to bohaterski, rycerski zryw. Dla nas to było pieklo, o którym wolalbym zapomniec.’ Gdy zapytałem go, czy moglby wymienic choc jedna dobra rzecz która pamieta z Powstania uśmiechnął się krzywo i powiedział „ Palace się domy i masakrowani ludzie’. Zrozumialem. Popatrzyl na mnie, „Dzis już nie ma takich ludzi jak dawniej, dzisiejsza młodzież jest za miekka, dzis do Powstania z pewnością by nie doszlo, nie byloby komu walczyc’. Przytaknąłem. Popatrzyl z wyrzutem na kobiete, swa córkę. Mruknął cos o zmarnowanym wychowaniu pod nosem. Zrozumialem jego zal. Gdybym wtedy miał przed soba mojego bloga! Gdybym miał Wasze komentarze! Powiedziałbym mu jak bardzo się oboje myliliśmy!! 

Takie będą Wasze domy, Cathin, Moniczko, EmoU, Luthien, Owieczko, Justyno, Kasiu i wszyscy Wy, którzyście zostawili tu swój slad. Już jestem spokojny. Wiem, ze gdyby nadszedł czas, to Wasze domy dadza Polsce kolejnych Anrzejow „Morro”, „Laudanskich”, „Sloniow”, „Pomianow”, „Zosie”, „Irki”. Chwala Wam za to! 


Warszawa z wiezy widokowej Muzeum PW

Dowiedziala sie o masakrze 6 sierpnia. Niemcy wpadli do szpitala Sw Lazarza, wystrzelali personel, potem wyprowadzili rannych i ich tez zastrzelili. To nie koniec wesolej zabawy chlopakow zza Odry. Pod okiem luf przyprowadzano coraz to nowych ludzi. Co zrobili z nimi?? Zaaasrzelili!!! Do wieczora zamordowano w tym szpitalu na Woli 2000 osob!!! Kobiety, dzieci, starcy i wszyscy!! Gdyby psy szczekaly po polsku tez zostalyby zastrzelone. Wtedy obiecala sobie, ze zaden niemiec nie wyjdzie z jej rak zywy. Ona i jej kolezanki z oddzialu, sanitariuszki. Dlugo nie musialy czekac. Znalazly go pod plotem, jeczal tylko ze strachu "Nicht schiessen..." gruby piecdziesiecioletni, lysiejacy pan swiata. Przystanely nad nim i .... zaczely sie smiac. Zdebial. NIe wiedzial, ze wlasnie w tej chwili peklol w tych polskich dziewczynach poczucie strachu i bezsilnosci. Nie mozna zabic przeraznonego zwierzecia. Opatrzyly go, przezyl. Takie mamy Dziewczeta, Matki i Corki!!! 

Spotkalem go podczas mojej nocnej zmiany w hotelu. Godzine wczesniej przybyla do nas wycieczka z nemiec. Srednia wieku turystow grubo przekraczala szescdziesiatke. Pokolenie panow swiata. Patrzylem na nich krzatajacych sie posrod swoich bagazy. PAtrzylem jak patrzy dziki kot na swoja ofiare. Marzylem, zeby miec karabin. Zeby scisnac stena w dloni i prac!! Zastanawialem sie ilu z tych usmiechajacych sie do mnie dziadkow odwiedzilo Polske w latach czterdziestych z innym biurem podrozy, Wermahtem. Odszedlem. Za gleboko tkwila w mnie ta polska drzazga. Spacerujac po hotelowych pietrach nie moglem oderwac mysli od tych twarzy, ktore obserwowalem w lobby. Skrecilem w kierunku schodow. Siedzial tam. Starszy pan, niemiec, turysta odwiedzajacy 'stare smieci'. Przez chwile zastanawialem sie , czy go nie zapytac, czy byl moze kiedys w Warszawie. Zacisnalem tylko piesci. Zobaczyl mnie. Zaczal cos mamrotac. Nie zrozumialem. Zobaczylem tylko kazuze moczu na schodach. Siedzial w niej i patrzyl na mnie jak na zbawienie. Zadzwonilem do opiekuna grupy. Chwile potem staruszek byl juz w swoim pokoju. Mial skleroze, zapomnial numer pokoju, zapomnial gdzie jest. Gdy odchodzil prowadzony przez opiekuna odwrocil sie do mnie, dotknal mojej reki i usmiechnal sie, "Danke". Nie moglem zniesc jego dotyku. Nie zabija sie przerazonych bezbronnych, nawet w myslach. Tego nauczyla mnie moja Matka, w koncu bycie Polakiem zobnowiazuje.

Marze już o nowym wyjezdzie do Swiętego Miasta. Chce pojsc w miejsca, w które już nie starczylo czsu by pojsc. Tym razem będę pośród Nich, gdy pozegnani przez swych dowódców czekac będą w milczeniu na sygnal do wymarszu. Ulice Sucha, Filtrowa, Zelazna, Aleje Jerozolimskie, Grojecka, Grzybowiska, Chlodna i Wolska stana się poderznietymi arteriami, którymi wyplynie krew tego Miasta, najwierniejsi, Dzieci Warszawy. Dzis i jutro do niewoli wymaszeruje 72. Pułk Piechoty AK pod dowództwem ppłk. Jana Szczurka-Cergowskiego „Sławbora”, Komenda Główna AK, dowództwo 10. Dywizji Piechoty AK oraz grupa „Sokół” Narodowych Sił Zbrojnych płk. Spirydiona Koiszewskiego „Topora”, 36. Pułk Piechoty AK pod dowództwem mjr. Stanisława Błaszczaka „Roga”, sztab Warszawskiego Okręgu Korpusu, sztab 28. Dywizji Piechoty AK oraz Komenda Miasta, kolumna 15. Pulku Piechoty AK pod dowództwem ppłk. Franciszka Rataja „Pawła”. Jako ostatnie wyrusza 9 pazdziernika oddzialy osłonowe. Pomiedzy nimi jak niekonczaca się rzeka wypłyną ludze, którzy przez te wszystkie dni dzielili z Żołnierzami swoj los. O tych ludzi moi Przyjaciele boja sie najbardziej. Jak zostana przyjeci? Co powiedza ci, którym zabrano najbnlizszych i caly dorobek zycia. Nerwowo jeszcze czyszcza helmy i karabiny. Wreszcie sygnal. Ruszaja. Wychodza rownym żołnierskim tempem. Widac już najblizsza barykade, ostatni punkt wolnej Warszawy. Obok niej stoja ludzie, cywile. Napiecie nie do zniesienia. Tak trudno utrzymac oczy suche. Co powiedza. Czy będą ich przeklinac i wolac ‘zdrajcy’, mordercy’ jak na Starowce? Boze, niech to już się skonczy! Na Barykadzie stala kobieta, zwykla warszawska przekupka. W reku trzymala obrazek z Panem Jezusem. Czolo kolumny zbliżyło się do niej. I wtedy kobieta zaczela wolac „Dzieci! Nasze Dzieci! Zabieraja Nasze Dzieci!”, podchwycili to inni ludzie stojacy przy drodze. I już caly tlum wolal „Nasze Dzieci!” Cos pękło, załamał się krok. Dziewczęta zaczely plakac. Chłopcy Chłopcy trudem zaciskali żeby. Tak ci ukochani ludzie zegnali swych Żołnierzy, zaplacili im po tysiąckroć za ten czas, kiedy Ci Chłopcy dali im Warszawe Wolna i Niepodlegla. Na przekor calemu swiatu!

Zbliżyli się do stanowisk niemieckich. Na poboczu stal general Tadeusz ‘Bor’ Komorowski, Naczelny Wodz Sil Polskich. W skromnym palcie, po żołniersku, uchylonym kapeluszem zegnal swych Żołnierzy, oddając im honor. „Równać Krok!!” Ulica wypełniła się rownym stukotem żołnierskich butow maszerujących żołnierzy. „Jeszcze Polska nie zginęła!”, piesn popłynęła nad odchodzącymi odchodzącymi nieznane szeregami. I przechodzili tak wzdłuż niemieckich szeregow, z duma i podniesionymi czolami, z zaciśniętymi gardlami, ale promieniującymi sila. A niemcy? Stali w ciszy salutując, z poopadanymi szczekami, ze z takimi dziecmi nie mogli dac sobie rady przez dwa miesiące. Ostatnie spojrzenia na ukochane Miasto, i ruszaja dalej. Dla wielu z nich to był ostatne spojrzenie na umilowana Stolice, wielu nie wroci już z niewoli. Tak odchodzily do niewoli najdzielniejsze i najwaleczniejsze Wojska swiata, Żołnierze ARMI KRAJOWEJ!! Tak zakończyła się najtragiczniejsza, a zarazem najwznioslejsza karta w historii Warszawy, POWSTANIE WARSZAWSKIE!!



Każdego dnia spaceruje w moich myslach przez wymarle miasto jakim stala się popowstancza Warszawa. Czuje się tu jak w domu, który kiedys pelen smiechu i radości teraz stoi pusty, bo dzieci, które tu mieszkaly i były źródłem tego szczęścia umarly, lub odeszly. Zimne sciany i tylko na podłodze wala się stos smieci. Nawiedzony dom. Nawiedzony takimi samymi ludzmi jak jak, którzy codziennie wracaja tu choc na chwile, aby choc na chwile nasycic dusze wspomnieniami. Wiem ze zawsze znajde tu Andrzeja „Morro”, który opowie mi jak przywitali w niebie niemieckich żołdaków. Spotkam „Xiecia”, którego opieprze za to, ze dal się zabic. Odnajde „Słonia”, z którym wypale papierosa nie mowiac nic, bo czasem nic nie mowic, to jak najwspanialsza rozmowa. Wreszcie uśmiechnę się do „Kuby”, który stac będzie tam, gdzie upadl, na Kolskiej. Śmiejąc się w duchu,bo niemcy zadbali o to, by pozbawic go zycia, ale zapomnieli idioci o tym, ze przeciez oni sa nieśmiertelni:), nasi Żołnierze. Usiądziemy wszyscy na staromiejskim rynku i popatrzymy na te święte zgliszcza ze spokojem. Udalo się nie oddac Miasta. Bo to, co niemcy zdobyli to nie Warszawe, to cmentarz, który po niej pozostal. Miasto pozostalo niezdobyte. Zegnajcie Przyjaciele. Do nastepnego razu, kiedy znow zamkne oczy i wpadne do Was na chwile. CZUWAJ!!

Wsiadam do pociągu. Siedze sam. Zaciskam żeby. Za chwile pociąg ruszy ze stacji, a ja podobnie jak odchodzący do niewoli Żołnierze, czuje rozdarcie tak silne,ze nie mogę się skupic na niczym innym. Przed oczami przesuwaja mi się obrazy z tychostatnich ośmiu dni, które spedzilem tu, pośród tych magicznych miejsc w sercu Polski, w Warszawie. Nie pojdzie na marne trud warszawskich Powstańców. W moim domu na ścianach wisza plakaty z Powstańczej Warszawy, srebrna kotwica Polski Walczącej tkwi w mojej klapie, mój sześcioletni syn wymienia bataliony zgrupowania „Radosław” bez zająknięcia, w samochodzie kaze sobie puszczac piosenki z Walczącej Warszawy i od czasu do czasu pyta czy nie obejrzymy „Kolumbow”. Ostatnio zazyczyl sobie kotwicy dla siebie. Moj wspollokator Maciek to taki sam maniak jak ja. Takich ludzi jak my jest coraz wiecej, rosnie szereg tych, którym pamiec Powstania jest droga. Nie przykryje Was kurz historii Przyjaciele! Serce Muzeum bije nam w piersi miarowo, pom pom,..., pom pom,… , pom pom… 


gen Bor zegna swoich Zolnierzy




Kibice Legii Warszawa i ich trybuny





Koniec 

Ostatnie spojrzenie na Wyniszczone Miasto. Niedługo wyjezdzam. Poczekam na generala „Bora” Komorowskiego. Wyjde razem z nim 6 pazdziernika. W Warszawie pozostanie już tylko batalion osłonowy złożony złożony Żołnierzy „Kilinskiego”. Chce opuścić Miasto z Zołnierzami, czuje się przy nich bezpieczneij. Mam już kupiony bilet do Wrocka. Nie czuje się dobrze. Spędziłem w Miescie osiem dni. To była podroz mojego zycia. Pierwsze spojrzenie, zakochanie się, i potem już spacery dlugie i zasypiane w samym srodku. Można być bliżej?? Może trebaby stopic się w czerwcowym słońcu i zmieszac z warszawska ziemia, zatracic się tak do konca. Może wtedy moznaby nasycic ten glod duszy? Udalo mi się zostawic krew na kawałku warszawskiego muru, wspominanem już o tym na początku bloga. Niose w plecaku orobine Banku Polskiego. Czuje te cegle przez material, mala drobinka, która zmienia tak, jak okruszek lodu zmienil serce Kaja. Ja zamiast lodu mam ogien, nieujarzmiony zar, który wypala mnie tak, ze już tesknie za Warszawa, choc jeszcze z niej nie wyjechałem. Tak chyba czuli się ci, którzy dzis o 9.00 poszli jako pierwsi do niemieckiej niewoli.

Nie mielismy szczęścia do wojennych październików. Jeszcze nie zagoily sie blizny po trzydziestym dziewiatym roku, jeszcze na chodnikach widac cienie maszerującego do niewoli, rozbitego w morderczej walce Wojska Polskiego. Jeszcze nie zastygla ta gorycz w sercach z powodu zdrady nasych przyjaciol, a historia już zdazya zatoczyc kolo. Teraz ponownie Warszawa musiała skapitulowac przed niemcami. O ile wczesniej był to początek tournee Hitlera po Europie, to teraz wszyscy wiedza, ze nadchodzi jego kres. Powstanie Warszawskie, ostatnia bitwa o wolność Narodu, który stanął do walki z nadzieja na zwycięstwo, a któremu odebrano je, bo polityczne kalkulacje okazaly się ważniejsze niż zwycięstwo nad faszyzmem dobieglo konca. Zdradzono nas, choc nasi piloci włożyli tak wiele w obrone stolicy nasych przyjaciol. Zapomniano o nas, choc to nasze wojska pełniły role osłonowych podczas ewakuacji aliantow z Francji . To nasi Chłopcy byli ostatnimi, którzy złożyli bron na ziemi francuskiej. Reszta pajacow spieprzyla przez kanal, i gdyby nie interwencja u samego Churchila to nie przypłynąłby po nas nawet kajak. Nie zabrano wszystkich, większość musiała znow przejść przez upokoprzenie kapitulacji przed niemcami. A teraz po sześćdziesięciu trzech dniach najkrwawszej walki, jak przyszlo nam stoczyc w tej wojnie potraktowano nas gorzej niż sojusznikow Hitlera, Rumunie albo Wegry. Zostaliśmy sami. Ale nic to. Wyrównać krok, dochodzimy do pierwszych posterunkow niemieckich. Niech sukinsyny wiedza ze nadchodzi Wojsko Polskie. Poszli… dumnie i z honorem, cisza po stronie niemieckiej mówiła sama za siebie. Reszta wojska wyjdzie jutro i pojutrze. Dzis wszystko jest ostatnie. Ostatnie rozkazy, w których dowodcy wyrażają swój podziw i szacunek dla ofiarnej postawy Żołnierzy, którzy dali z siebie wszystko. Ostatni komunikat nadany za pomoca powstańczej radiostacji ‘Blyskawica” i dzwieki Warszawianki, potem to bezcenne pudlo zostanie roztrzaskane mlotkiem przez jego operatora Jana Georgice „Grzegorzewicza”. Stacja milknie o 19.30. Ostatni numer „Biuletynu Informacyjnego” z tekstem umowy kapitulacyjnej, która oznacza dla Polski czterdziestopiecioletnia czarna dziure w wolności, ale nie oznacza poszarpania honoru Żołnierza Polskiego. Psy bez poczucia godności nasyca się nasza padlina. Przeciez wlasnie o to im chyba chodzilo. Ostateczna kwestia sprawy polskiej zostala rozwiazana. Tak im się tylko wydaje, naszym przyjaciołom, którzy okazali się gorszymi od niemcow. 

Stolze Polen!! Dumni Polacy!!

Wczoraj o 19 ponownie zajazgotaly karabiny, skończyło się zawieszenie broni. Do godziny 5.00 rano jeszcze trwaly walki , jeszcze szarpaliśmy szarpaliśmy byliśmy szarpani, do rana…

„Chrobry II” poprawia stanowiska. Reszta trwa na czekaniu. Czekaniu na co?? W Ożarowie trwaja rozmowy na temat kapitulacji Miasta. Prusak Von Dem Bach przywital polskich oficerow, płk dypl. Kazimierza Iranek-Osmeckiego „Hellera” i ppłk dypl. Zygmunta Dobrowolskiego „Zyndrama” z radością. Zaczal od wyrażenia szacunku wobec bohaterskiej i walecznej Armii Krajowej i uznania dla ich nizezlomnej postawy. Potem już tylko negocjacje…

Przypominam sobie mój przyjazd do Warszawy. Postanowiłem wypatrywac przez okno autobusu pierwszego sladu Powstania. Zobaczyłem wielka kotwice! To był gmach Muzeum Powstania Warszawskiego. Pierwsze zetkniecie z powstancza Warszawa. Gralo mi w duszy, zmeczony po podrozy rzuciłem plecak i wybieglem na ulice. Chlonalem wszystko, od wlazu na rogu Wareckiej i Nowego Swiata, którym ewakuowali się obroncy Starowki po Dom Profesorow, stanowisko bojowe plutonu Smagi. Nie istniały dla mnie ogrodki piwne, ani samochody przecinające asfaltowe ulice. Przemierzałem warszawskie ulice i wszedzie napotykałem slady, wspomnienia i te drobniutkie sygnaly, te pylki historii,które pozwalaly mi zamykac oczy i widziec… i słyszeć… Wszystko było takie… zywe, jakby dopiero wczoraj rozebrano barykady. Z rozpalona glowa biegalem wszedzie tam, gdzie moglem sama obecnością nasycic ten glod w duszy, glod powstańczej Warszawy.

Moglem się wtedy tylko domyślać jakie wielkie podniecenie panowalo na ulicach w momencie, gdy podziemne bataliony ruszyly w pierwszy boj. Moglem tylko wyobrazic sobie jak wielka radość rozpierala serca gdy wreszcie można było oddychac pelna piersia w wolnej Polsce, jaka była w tych dniach Republika Warszawska. Błądziłem po staromiejskich zaułkach i czulem w sercu, ze nie istnieje już czas, ze wszystko ‘pomiesdzy’ zaciera się w moim sercu. Jest tylko Miasto, Oni, moi Przyjaciele i ja, podążający ich sladem. Zawsze o krok za Nimi, o jeden oddech z tylu. Znikali mi za rogiem Chowali się Chowali piwnicach, piwnicach ja czulem się tak … bezpiecznie, jak reszta mieszkańców. Bo przeciez naszej wolności strzegli najwspanialsi Żołnierze.

Dzis już nie ma ich wśród nas, wielu z nich nie doczekalo tego upokorzenia, jakim jest zlozenie broni. Reszta Chłopców bladzi w swych myslach. Odwiedzaja te wszystkie miejsca, gdzie stali z bronia na strazy godności tego Miasta. Znow jedli suchy chleb na barykadach Woli, znow przeliczali w nieskończoność ostatnie dwanaście naboi do peemu, znow ranni uśmiechali się do swych dziewcząt, które lataly ich jak mogly najlepiej. Znow patrzyli na zasnuty dymami pożarów Czerniakow, na którym najlepsze oddzialy Powstania wykrwawialy się na śmierć. Ich Warszawa kurczyla się z dnia na dzien. Zostala już tylko ostatnia reduta, Śródmieście. Nie widziałem lez, a przeciez płynęły strumieniami po ulicy. Rzeczywistość kreuje się przez mysl, mowe i czyn. Ich mysli to jedna wielka rana, która nigdy nie ulegnie zagojeniu. Czyny już były, takie czyny, ze nic nie jest w stanie przyćmić dumy z tego, ze jestem Polakiem. Czas mowy nadchodzi teraz. Czas nieustannego wspominania, tak, aby nastepne pokolenia żyły treścią tej walki, jak mowil Bor – Komorowski.

Ponownie o 19.00 zagraly karabiny, ostatnie walki o wolność polskiej Stolicy. Na krotko. O 21.00 umilkly strzaly. Warszawa skapitulowala. Glowe mam nisko na piersi. Tylko opuszkami palcow dotykam ich serc. Nie jestem w stanie podejść bliżej. Ta gorycz jest tak wielka, ze spalam się w jej ogniu. To wszystko, co daly z siebie Dzieci, którym skradziono młodość jest już przeszłością. Karabin w reku staje się jak rozrywajaca serce pamiatka z czasu, kiedy nic nie było tak wazne jak najmniejszy kamien na warszawskiej ulicy, nawet przelana krew. Ten karabin, za którym tak bardzio tęskniło się przez piec lat to już tylko …karabin. Musze zakryc uszy, żeby wytrzymac ten krzyk tysięcy Warszawskich Dzieci, który dudni mi w uszach, krzyk zawiedzionych nadziei, krzyk zdradzonych snow, krzyk niespełnienia. Nie jestem w stanie tego znieść, tez krzycze! Dlaczego Bog dal nam doczekac chwili, ze trzeba ponownie dac się upokorzyc niewola!! Może byloby lepiej tego nie doczekac?! A ja? Jakie mam prawo do tego, żeby urodzic się tak pozno, żeby moc tylko jak indianin tropic przeszłość po sladach? A może po prostu nie byłem godny żeby urodzic się wtedy? Ta cisza!! Nieznosna cisza!! I nagle brzek jak grzmot! Otwarłem oczy. To Bialy Orzel zgubil korone, zgubili ta uderzyla o warszawski bruk. Z przestrzelonym kręgosłupem zdola ja podnieść dopiero za czterdzieści piec lat… 


Dziś idę walczyć - Mamo ,
Może nie wrócę więcej ,
Może mi przyjdzie polec tak samo
Jak tyle , tyle tysięcy
Poległo polskich żołnierzy
Za wolność naszą i sprawę .
ja w Polskę , mamo , tak strasznie wierzę
I w świętość waszej sprawy .

Dziś idę walczyć - Mamo kochana ,
Nie płacz , nie trzeba , ciesz się jak ja ,
Serce mam w piersi rozkołatane
Serce mi dziś tak cudownie gra .

To jest tak strasznie dobrze mieć stena w ręku
I śmiać się śmierci prosto w twarz
A potem zwierzyć - i prać - bez lęku
Za kraj ! Za nasz honor !

Idę walczyć - Mamo...

pchor. Józef Szczepański ps. " Ziutek "
+10.09.1944  Srodmiescie


Niezdobyty Prudential

Dziwnie brzmi ta cisza nad miastem. Tak złowrogo jakos. Nie trzeba się kryc, nie trzeba się bac. Nie umrze się już od przypadkowej kuli. Zaczyna się ewakuacja ludności cywilnej. Zaledwie 8000 cywilow opuszcza Miasto. Boja się niemcow, maja w pamieci swieze jeszcze obrazki masakr jakie psy urządzały po kapitulacji poszczególnych dzielnic.

Spelnia się najgorszy koszmar walczących Żołnierzy. Dowództwo Powstania ustala warunki kapitulacji Stolicy. Dzis i jutro rozejm od 5.00 rano do 19.00 wieczorem. Stalo się. A Chłopcy? Nie mogą nawet myśleć o tym, co się stanie już wkrotce. Zdradzeni przez wszystkich, pozostawieni samymi sobie. Najwaleczniejsi z walecznych. Slowo „kapitulacja” nie może przejść im przez gardlo! Chca walczyc dalej! Jezu, gdyby jeszcze moc ruszyc do szturmu roznieśliby w drzazgi każdego, kto stanąłby im na drodze. Nie rusza. Przygotowuja się do wymarszu, reperuja mundury, czyszcza bron. I taki gorzki smak ma ten rozejm. Stoje miedzy nimi, ale twarzy nie widze. Jestem pewien, ze gdybym popatrzyl im w oczy to zobaczyłbym taki zal, w którym mógłbym się utopic. Przeciez to dzieci jeszcze, wiec i zal jest taki, ze serce rozrywa. Wiedza już, ze sny się nie ziszczaja, nie ich sny. Nie stworzyli Wielkiej Wolnej Warszawy. Nie dali rady. Zrobili jednak znacznie wiecej. Po wsze czasy pamiętać będą wszyscy ich wielka ofiare, ich gorace serca stopione w walce o te najpiękniejsze ze wszystkich miast. I Warszawa jest dzis wielka. Wielka ich miłością do Niej, wielka swymi Dziecmi lezacymi pod gruzami. Wielka i Nuiezwyciezona. Warszawe można mieć, ale nie można jej zdobyc. Ona należy dzis do tych Chłopców. Stoje i patrze na nich i nie smiem się ruszyc. Nie mam prawa zaklocac ich spokoju. Odchodze, a kamien na sercu ciazy mi jak stutonowy glaz…boli… 

PIerwsze godziny rozejmu, zabijajace czekanie na najgorsze, na kapitulacje...

Nie dotarłem  na Żoliborz. Przejechałem tylko przez jego maly fragment. Wczesniej postawiłem stope na jego ziemi, gdy śledziłem szturmy na Dworzec Gdański. Przeszedłem wtedy tylko pod pomnik Żołnierzy poległych w szturmie na dworzec. Przede mna rozpościerała się dzielnica, o której nie wiedziałem nic, a przynajmniej niewiele. Nie moglem wejść glebiej, nie chciałem. Musze wiedziec, czego szukam, żeby wyłapać to cos spośród milionow malutkich sygnalikow, które wyłapują moje zmysły. Inaczej błądziłbym tam po omacku, a tego nie lubie. Jeszcze przyjdzie na Ciebie czas, Żoliborzu.

Ciezko im tam, niemcy od wczoraj zaczeli mordercza ofensywe, chca zlikwidowac Republike Zoliborska za wszelka cene. Odcieli wszystkie kanaly, skazując mieszkańców polnocnej dzielnicy na samotność. Teraz mecza się zdobywając dom po domu i jak napisze jeden z korespondentow niemieckich w berlińskiej gazecie wyrywalja kolejne stanowiska w walce wrecz z fanatycznie walczącymi Powstancami. A jak maja walczyc, skoro tuz za ich plecami ich matki, zony i dzieci przycupnęly ze strachu. Sa ich jedynym ratunkiem. Innego nie ma. Dzis ma być przeprawa przez Wisle, ewakuacja wojska. Ma być oslona artylerii, lodzie, wszystko. Tyle, ze rokowania w sprawie kapitulacji już sa w toku. Ppłk „Żywiciel”, dowodca Żoliborza, ranny, przyjmuje plk Wachnowskiego. Na pytanie co zamierza odpowiada jak Polak, bic się do ostatniego żołnierza. Nie tym razem Pułkowniku. Wachnopwski przynosi decyzje oddania Żoliborza w lapy niemieckie. Odwracam glowe, nie chce widziec zmeczonych twarzy Żołnierzy żoliborskich. Nie mam sily czytac w ich zmeczonych oczach, jak wielka szpile wetknięto w ich serca, jak wielki bol zadano im ta decyzja. Brakuje, jedzenia, brakuje wody, amunicji i broni, ale jednej rzeczy z pewnością tu nie brakuje, wolki walki. Walka do konca, do ostatniej kuli. Do tego bolu, który podpowie im, ze ta nieprawdopodobna historia już się dla nich konczy, bo choc sen o Warszawie wolnej okazal się nierealny, to kula gaszaca ich mlode zycie jest jak najbardziej prawdziwa.

Żoliborz padl o godzinie 18.19. Teraz Śródmieście to ostatni bastion wolnego swiata. Dookoła niego wszystko zanurzylo się w brunatno czerwonej śmierci…

Nie mogę pisac, zmrozilo mi serducho. Czuje się tak, jakby już kołowały nad moim martwym cialem sepy. Patrze już tylko na półżywa Warszawe, na Jej zaglodzonych mieszkańców, na zasypiających na stojąco Żołnierzy i już mi wszystko jedno. Umieramy, ja i to Miasto. I tu i tam jak hieny czekające na zgon tłoczą się u naszych granic ci, którzy nie zycza nam najlepiej. Tobie Warszawo śmierć pisana jest znacznie wczesniej. Trwaja rozmowy w sprawie zastrzyku usypiającego dla Białego Orla. Żoliborz odpiera wlasnie najciezsze natarcie od początku Powstania. Mimo tego, ze dozbrojony zrzutami sowieckimi, nie wytrzyma jednak długo tej burzy, która nad nim zawisla. To już nie dziwi, w ostatnim okresie co chwila obcina się nam kawalek ciala. Już niewiele tego zostalo. Troche Śródmieścia i ten Żoliborz. Dzis padla Twierdza Zmartwychwstanek, klasztor, który od 18 sierpnia był drzazga w oku dla niemieckich żołdaków. Wyjeli ja dzisiaj.

Nie przyjdzie na pomoc polnocniej dzielnicy Zgrupowanie „Kampinos”. Dzis jego gwiazda zgasla. Najpoteznmiejsze i najlepiej uzbrojone zgrupowanie warszawskie operujące na Jej obrzeżach. Mialo na koncie takie zwycięstwa, gdzie wycinano w pien stu dwudziestu germancow przy stracie tylko jednego żołnierza. Takich akcji było mnóstwo. Przez „Kampinos” przewinęło się około 3000 zolnierzy, dziala, samochody, kawaleria, wszystko. Nie można jednak wiecznie mieć farta. Slabo dowodzący zgrupowaniem wyjatkowy cham i prostak mjr „Okon” ginie pod Jaktorowem. Na cale szczescie. Nielicznym oddziałom udaje się przerwac kordon i wycofac w kierunku Gor Świętokrzyskich. Może Chłopcy to odwet wzięty na Was przez los za to, ze niespieszno było Wam pojsc z odsiecza Stolicy.

Zamykam oczy, pod powiekami ciagle ten sam widok, brzozowy krzyz… 


Twierdza Zmartwychwstanek na Zoliborzu

Jak to jest walczyc o zycie? nie o godne czy dobre, o  zycie samo w sobie. Jak to jest byc jak oaza zycia posrod oceanu smierci i nienawisci? Jak to jest istniec i trwac na istnieniu, gdy wokol kazda najdrobniejsza czastka pragnie zetrzec Was na proch? I juz nie ma dokad pojsc. Nie ma gdzie sie cofac. Oddac sie niemcom? To tak jakby samemu sobie gardlo poderznac. Czekac na ruskich? Nie przjda, nigdy nie chcieli. Walczyc o wolnosc? Dzieci, przeciez wolnosci dla Was nie ma. Tam, na drugim brzegu rzeki czeka na Was nawalnica, ktora zmiecie Was z powierzchni ziemi. Jak to jest dozywac swoich dni w wieku dwudziestu lat? To wegetacja z wyrokiem smierci. A jednak opor trwa. Jednak czekacie z nadzieja do ostatka, ze moze przyjda, moze uda sie przezyc. Gdybyscie wiedzieli jaki los zgotuja Wam mordercy, ktorzy krzyz zamienili na sierp i mlot, wolelibyscioe po stokroc trwac na  barykadach Warszawy. Juz niedlugo. Jeszcze chwila i poznacie jaki raj przygotowaly dla was zastepy esbekow na uslugach sowieckich. Czarna ta noc, ktora nadciaga wielkimi krokami pozbawi Was imion i zyciorysow. Pozbawi Was godnosci i dumy. Zycia tez Was pozbawi, a Ci, ktorzy wyrwa sie oblednej machinie ubeckich wiezien wiele lat jeszcze czekac beda zanim swit nastanie. A kiedy wreszcie przejrza na oczy ze zgroza uswiadomia sobie, ze ich kaci teraz klepia ich po plecach i wreczaja medale. Niedlugo juz Chlopcy. Juz wkrotce wszyscy Ci, co mieli komunizm na ustach przez wszystkie te lata zdechna bez pamieci. O Was pamiec wieczna bedzie. Na pohybel skuwysynom!

Zaczytywałem się Zaczytywałem tych książkach jeszcze w podstawowce. „My z Marymontu”, „Droga do domu”, „Historia dluzsza niż wojna”. Od nich zaczęła się moja wedrowka przez powstancza Warszawe. Pamiętam opisy walk i zdobycie pierwszych pistoletow Czulem dume gdy czuli ja bohaterowie tych książek. Przezy walem gorycz kapitulacji siedząc razem z nimi na barykadzie. Akcje powiesci Liskowackiego toczyly się tu, na Żoliborzu. Może ci chłopcy, którzy byli pierwowzorem książkowych charakterow trwaja teraz na obronie wśród zabudowan polnocnej Warszawy. Niech trwaja! Niech trwa „Zaglwiec”, niech trwa „Zyrafa”, „Żniwiarz”, „Zbik” i „Zubr”! Na ich tysiącu p0ieciuset Żołnierzach ciazy teraz zadanie obrony dzielnicy. Wczoraj Mokotow, dzis Żoliborz musi stawic czola nawale germańskiej. 1500 slabo uzbrojonych Chłopców przeciw 8000 uzbrojonych po zeby bandytow wspierających się kilkudziesięcioma czołgami, artyleria, lotnictwiem. Jak długo da się utrzymac Polnocna twierdze?? Niedługo. Wyrok już jest przypieczętowany. Poddac się jednak bez walki nie sposób!

Zaczeto rozmawiac. Do mordercy von dem Baha udali się polscy parlamentariusze w celu przedyskutowania niemieckich warunkow kapitulacji. Te rozmowy już nie zostana zerwane…

Gdzie oni sa?! Ci wszyscy nasi przyjaciele
Zabraklo ich, choc zawsze było ich niewielu!!!

Ostatnie fragmenty niepodleglej Polski znikaja z mapy. Pojawia się na powrot dopiero po 45 latach. Dzielnica za dzielnica ulega barbarzyńskiej nawale faszystowskiego germańskiego żołdactwa. Dzis o 13 padl Mokotow. Ppłk „Karol” otrzymuje rozkaz od „Montera”, aby natychmiast wrócić na Mokotow i kontynuowac walke. Rownie dobrze moglby mu jednak kazac przebijac się na Marsa. Nierealne. Stracilismy wlasnie poludniowa dzielnice. Teraz Śródmieście Śródmieście i Żoliborz to dwie ostatnie wyspy, dwa bastiony cywilizowanego swiata. Dookoła nich dzicz i Azja, Hunowie i bydlo. Ruscy i niemcy.

Czulem się jak w baśniowych krainach gdy spacerowałem po tych wszystkich miejscach, gdzie „wtedy”, jak oazy na pustyni, trwaly polskie skrawki Warszawy. Przekracalem te niewidoczne granice, zeby choc na chwile znaleźć się blisko Tych, którzy stworzyli caly ten Warszawski Swiat. Podążałem trasa, jaka odbylo zgrupowanie plk „Radosława”, elita elit. Wola, Muranow, Starowka, Śródmieście, Czerniakow. Teraz opuszczam Mokotow. Zostawiłem za soba setki wspomnien, które wiruja w powietrzu jak pylki, które chloniesie podczas oddychania i które trafiaja wprost do serca. Nie zostalo mi już duzo do przejscia. Zostawiam za soba ziemie wypalona i ruiny Marzen, jakimi przez caly okres powstania karmili się ci waleczni Chłopcy, Żołnierze Rzeczypospolitej. Wyjeżdżam z Mokotowa w strugach ulewnego deszczu. Wbiegam do autobusu, który zawiezie mnie do Twierdzy Śródmieście. Za oknami Warszawa placze ulewa po dzisiejszej stracie swej kolejnej czastki…

Tam, w Puszczy Kampinoskiej rozpoczęła swój upadek lesna gwiazda. Niemcy zaczeli akcje „Sternschnuppe” (Spadajaca Gwiazda). Operacja majaca na celu zniszczenie Zgrupowania „Kampinos”, po tygodniu niemieckich przygotowan zaczyna nabierac tempa…

Kolejny raz odwrot. Spuszczam glowe. Zal mi tych Chłopców. Jeszcze nie ochłonęli po Czerniakowie, jeszcze swieze sa w pamieci kanaly Starowki i pieklo przebicia, a tu znowu trzeba wejść do rury i uciekac. Na rozkaz pplk. „Karola” pierwsze oddzialy schodza do kanalow i podążają w kierunku Śródmieścia. Znam ich, to moi najbliżsi, radoslawowcy. Za nimi ruszaja nastepni. Nie dotra. Nie wszyscy. Niemcy wiedza już, którędy biegnie zycie w Warszawie. Nie powtorzy się już ewakuacja Starowki. I tylko wajowski „Kanal” majaczy mi przed oczami. Te na wpol oblakane postaci przemierzające nieskonczony labirynt podziemnego miasta, na których, bez względu na to, która droge wybiora czeka śmierć. Nielicznym udaje się wydostac. „Nieliczni zbawieni, licznych Bog nie slucha!” To zalamanie się walki na Mokotowie przyszlo tak nagle! Przeciez to wlasnie tu walczy legendarny pulk „Baszta”. Dla wszystkich jest jasne, ze upadek Mokotowa, to upadek Powstania. No bo co maja myśleć ci w Śródmieściu, jeśli pozostawiony we względnym spokoju przez dwa miesiące Mokotow wytrzyma zaledwie trzy dni? Wychodzące z rury w Srodmiesiu oddzialy mokotowskie będą jak mlot na kamienne serca obrońców Srodziemia. Już tylko malenki skrawek pludniowej dzielnicy stawia opor. Reszta szuka wyjscia z tragicznej sytuacji w podziemnym labiryncie.

Nie doszedłem na Dworkowa. Zabraklo czasu. Chciałem stanac tam, popatrzeć popatrzeć strone wylotu ul. Podchorążych. Chciałem stanac obok tego chłopca, który próbując wyrwac się z masakry, jaka Niemcy urzadzili wychodzącym w tym miejscu z kanałów Żołnierzom mokotowskim, spróbował ucieczki. Zlapali go. Postawili twarza w kierunku Belwederskiej. Patrzyl gdzies tam, gdzie jak pisal „Longinus” może czekala na niego matka. W tym czasie za jego plecami trzech gnojkow z SS wyrywalo sobie z rak karabin klocac się kto ma go zabic. Wreszcie doczekal się. Jak glosny może być huk upadającego na ziemie martwego ciala? Tak wielki, ze slysze go nawet teraz, sześćdziesiąt dwa lata pozniej, dwa tysiące kilometrow od Mokotowa… 

Wprost z kanalow w brudne lapy faszystowskich zbrodniarzy

Nie znam Mokotowa, prawde mówiąc to spędziłem tu najmniej czasu. Zaledwie kilka godzin. Uadlo mi się dotrzec do syna Danuty „Leny” Kaczynskiej, łączniczki i sanitariuszki „Parasola”. Kupilem od niego „Dziewczęta z Parasola”, książkę, która napisala jego matka. Mieszka na Mokotowie, w domu, w którym, jak opowiadal, po wojnie często gościli byli Szturmowcy. Solidna metalowa kotwica Polski Walczącej z parasolem u gory nie pozostawia wątpliwości, co do tradycji rodzinnych. Tu się konczy moja znajomość Mokotowa i działań powstańczych na jego terenie. Pare ogolnych informacji nie jest dla mnie powodem do dumy. Ale nadrobie to jeszcze.

Może to wlasnie jest powodem, ze z ta czescia Miasta jestem związany emocjami najluzniej. Nie zmienia to jednak faktu, ze wlasnie teraz rozgrywa się szczególny dramat tego miejsca. Już od wczoraj rana Niemcy zaczeli szturmowac z dwóch stron czworobok ulic, w których zamkniela się tu Wolna Polska. Szlo im opornie, ze stratami. Dzis szkola na Woronicza przechodzila siedmiorotnie z rak do rak. Waleczny pulk „Baszta” ma swoja renome, na dodatek maja resztki batalionow od „Radosława”. Tych nie trzeba przedstawiac. Moje ukochane:) Niestety, napor trwa. Dzis w posiadaniu Powstańców jest zaledwie polowa ‘wczorajszego’ terytorium, jutro będzie jeszcze gorzej. Nieublaganie scenariusz do wajdowskiego „Kanalu” nabiera coraz wyraźniejszych ksztaltow… 


Plonace domy na Mokotowie

Jak szybko radość przemienia się w smutek? Jak szybko euforia obnraca się w rozpacz? Jak predko zaangażowanie staje się obojętnością? Zaledwie pięćdziesiąt piec dni temu Miasto zakwitlo setkami sztandarow, a ulice zaroily się od polskiego wojska. Tych dni, gdy ludzie poczuli ponownie smak wolności nie da się porównać porównać niczym. Jak wielka nadzieja zagoscila w tych zniszczonych wojna sercach. A teraz?? Wola, Starowka, Ochota, Praga, niedawno polskie, teraz martwe. Kiedys nawet glod nie przeszkadzal, teraz nawet sila obrony nie pomaga. Wszyscy wiedza jaki bedzie koniec, zludzenia już prysły.

Wczoraj opuściłem Czerniakow. Nie ma tam już moich Przyjaciol. Wymiotly ich pociski pogardy ze strony oprawcow i bomby obojętności całego swiata. Kolejna dzielnica lezy martwa i tylko echo poklasku dla Bohaterow płynącego ze wszystkich zakątków ziemi maci te cmentarna cisze. Co nam po oklaskach publiczności w Londynie, Nowym Jorku, wyzwolonym Paryżu. Nie można oklaskami strzelac, sa bezużyteczne. Ech… gdyby tak za kazde klasniecie jeden pocisk dostac, a za każdy artykul z wyrazami poparcia karabin! Bylibyśmy uzbrojeni po żeby!! Gazety swiata topia się w zachwycie nad walecznością Warszawy. Ja zamykam oczy, aby za ta sterta gruzu zobaczyc drzewa, domy i ludzi… Ludzi! Niestety ludzi już tu nie ma. Przebiegam mysla przez Wole, obrocone w proch getto, Starówkę. Swój spacer koncze tu, na czerniakowskiej skarpie. W każdym każdym tych miejsc kwitlo zycie, teraz w zadnym z nich nie pozostal nawet kamien na kamieniu. Cos bezpowrotnie odeszlo, to nadzieja, ze można jeszcze zwyciężyć. Nie ma już jej. Przegraliśmy wojne, przegrywamy Powstanie, przegramy wkrotce pokoj.

Mokotow jak twierdza odpiera niemieckie szturmy. Wezwanie do kapitulacji ogłoszone przez bandyte Robra pozostalo bez odpowiedzi. I choc stracilismy Krolikarnie, to jednak musza się dranie namęczyć, zanim nas dopadna.

W Śródmieściu glod, ale za to Żołnierze trwaja niezłomnie. Dla nich nie ma pojecia „kapitulacja”, lepiej umrzec w walce, niż oddac wolność. I ciagle probuja jeszcze walczyc, szturmowac, mscic!

Już koniec. Opuszczam Czerniakow. Ide w kierunku Frascati i YMCA, tam gdzie dostępu bronia niemcom stanowiska powstańcze. Rano, gdy jeszcze stalem tam, przy Wilanowskiej 1 nadeszli Niemcy. Z wlasciwa sobie niemiecka precyzja rozwiązali problem przyczółka powstańczego na Gornym Czerniakowie. Wymordowali 300 pozostalych przy zyciu Powstańców. Rannych i umierających. Zmasakrowali wszystkich, tych, którzy doczołgali się na wpol zatopiona „Bajke” w oczekiwaniu na ewakuacje na Prage, która nigdy nie nadeszla. Reszta, ukryta w ruinach Wilanowskiej 1 podzielila los towarzyszy. Wkroczyli Niemcy i do lezacych wokolo ludzi otworzyli ogien…

Nie słyszałem ich krzykow. Musieli umierac w ciszy. W ciszy odchodze. Wroce tu jeszcze pooddychac tym samym powietrzem, pospacerowac alejkami w parku. Usiąść nad brzegiem Wisly, popatrzeć na Saska Kerpe. Zobaczyc to samo, co Oni, gdy lezeli na pomoście „Bajki”, zobaczyc wybawienie w zasiegu reki, które nigdy nie stalo się Ich udzialem.

Gdy wszedłem na Czerniakow, pierwszym budynkiem, który mnie przywital był Kościół Przenajswietrzej Trojcy na ul. Solec. To takie wymowne dla mnie. Zaczyna się przed ołtarzem wszystko i tam się konczy. Nawet dzis, gdy Czerniakow ostatecznie padl, jedna z ofiar był pallotyn, ks. Józef Stanek „Rudy”, kapelan zgrupowania „Kryska”. Germanska swolocz powiesila go dzisiaj. Powiesila jak bandyte, człowieka o świętych rekach. Andrzej, ‘Sloniu”, „Xsiaze”, przywitajcie tych skurwieli w bramach nieba, seria z peemu!!!

Srodmiesice broni się nadal. Duch bojowy i wola walki niesamowicie silne. W koncu nie byle kto walczy. Warszawiacy z Armii Krajowej!!! 


Kosciol Przen. Trojcy na Solcu




Kamien w miejscu Wilanowskiej 1 poswiecony ks Stankowi